Yüz yüze dostluklar vardır.

Ayçiçeği sabahtan akşama kadar hiç ayıramaz yüzünü güneşten...

Çoğumuz duygularını saklamanın daha doğru olduğunu sanıyoruz.
Ne kadar yanılıyoruz değil mi?

Oysa sevgi beslenmeli, karşılıklı özveriyle desteklenmeli.
Her gün yeni bir sürpriz için çaba sarf edip sevgiyi

 yaşatmak için emek vermeli.

Ama ne yazık ki evliliklerde garanti gözüyle bakıp hiç emek
harcamadığımız gibi hesapsızca tüketip, har vurup

 harman savuruyoruz sevgileri.

Ne yazık...
Oysa ne zor bulunur seviler. Özellikle karşılıklı olanı yakalamak

 ne küçük bir olasılık.
Ama kaybetmek ne kadar kolay ve çabuk.
Koca bir sevginin katili oluveriyoruz çarçabuk.

Bence sevi katilleri de yargılanmalı ve
cezaya çarptırılmalı.

 Çünkü kapanması ve onarımı olanaksız bir ton yara

bırakıyor ardında.
Sonra bir ton da yaralı insan. Öleceğiz zannedip ölmüyoruz acısından.
Ama sürüm sürüm sürünüyoruz.

Sonrasında yeni sevdalara kuşkuyla bakıp olası
mutluluklara kapatıyoruz pencerelerimizi. Korunmak adına anlamsız
kaçak güreşler daha da yoruyor insani.

Şöyle kararlı, tutup koparıverecek, ayaklarımızı yerden

 kesecek kadar cesur birini bekleyip ömür tüketiyoruz.

Bir de bakıyoruz ki yolun sonuna gelivermişiz.

Ne çabuk geçmiş zaman. Ne kolay tüketilmiş sevdalar.

Ne hesapsız harcayıp ne derin yaralar açmışız.Bir o kadar yara da biz edinmişiz hayattan. Hayatin son durağında,
mevsim çoktan kısa dönmüş, gelecek vasıtayı bile kestiremez olmuşuz.

Neyin adına peki?..

Çok mutlu olmanız dileğiyle.....

--Can DÜNDAR--