- Gözleriniz ne kadar hüzünlü bakıyor.
- Ayrıldığım günden kaldı bu hüzün gözlerimde.
- Ayrılık ?
- Neydi ki sebebi yürüyemediğim o uzun yolda. Erken mi yola çıkmıştım,

bu yüzden mi geç kalmıştım acaba? Bir telaşım vardı o zamanlar,

aşktandı herhalde. Kıyıda köşede kalmış biraz da eziklik vardı.

Orası uzun hikaye. Ama mutluluğumun arifesinde

masumdum öyle hatırlıyorum. Omuzlarımdan sallanan

iki belik, birde yanaklarımda pembemsi bir utanç yapışıktı.

Eskiden di tabi. Şimdi herşey bir tuhaf oldu.

Ne zaman ayrılık saati gelse...





Ne zaman ayrılık saati gelse ...

En vazgeçilmez yerinde yaşamın
Duysak ayak seslerini akşamın
Ve sokaklardan el ayak çekilse
Bir ürpertiyle duyarım o zaman
Seni çağıran sesi uzaklardan

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir gariplik çöker içime birden
Kalan tek anı gibi bir devirden
Durmadan çalınır o gamlı beste

Neden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller ağlar, ben ağlarım....

Gerçek Dostluk ."Mevlana ve bir öğrencisi, dostluğun ve arkadaşlığın konu edildiği bir söyleşiden çıkmışlar, yolda birlikte yürüyorlardı. Biraz ileride yolun kenarında, iki köpeğin koyun koyuna sokulmuşlar, birlikte uyumakta olduklarını gördüler. Öğrencisi, biraz önceki söyleşinin de etkisi altında kalarak, bu görüntü karşısında çok duygulandı ve bu duygusunu Mevlana ile paylaşmak istedi: "Efendim şu manzaraya bakın" dedi. "Ne denli yüce bir ders alınacak dostluk örneği, değil mi?" Mevlana, öğrencisinin bu heyecanı karşısında hafifçe gülümsedi ve kişisel çıkarların nice dostlukları yakıp kül ettiğini anımsattıktan sonra ona, unutamayacağı bir ders verdi: "Evlat, sen onların arasına bir kemik atıver de, bak o zaman gör dostluklarını" dedi. "Bir dostluk, kişisel çıkar karşısında unutulmayacak denli sağlamsa, ancak odurumda bir değer ifade eder ve ancak o zaman onun adına 'gerçek dostluk' denilir

AŞKIN GÖZYAŞLARI

   Oturduğu yerden usulca kalktı ve yüzünü gökyüzüne döndü. Rüzgar sanki bedenini alıp götürecekmiş gibi esiyordu. Bedeni ise ona inat ayakta durmaya çalışıyormuş gibi hafif sallanarak dimdik ayaktaydı.

Gözyaşları gözlerinden hırçınca çıkıyor, yanaklarından hızla süzülüp,

yüreğine yavaşça akıyordu. Delip geçiyordu yağmur her yerini. Düşündüğü hatıralar yağmurla bir bir akıp gidiyordu içinden.

Bir ara hatıraların birinde düşecekmiş gibi oldu. Eğer güçlü olmasaydı

biliyordu ki o anda yere yığılıp kalacak ve bir daha kalkamayacaktı. Ölmek

onun için aslında bir şey ifade etmiyordu. Ölse de olurdu, yaşasa da.

Ölümü düşünmek için önünde yıllar varken o yaşa şimdiden girmişti...

   O zaman neye direniyordu? Ölmeyi istiyorsa neden hala yaşıyordu?

   Aslında bizim gibi o da bilmiyordu bu sorunun cevabını. Belki de onu

yeniden kazanabilirim umudu içindi, yaşamayı seçmesi. Zor bir ihtimaldi

belki de ama her şeye değerdi.

   Kimse bilmiyordu içinde kopan fırtınaları, yaralandığını, savunmasız

olduğunu. Dayanabilir sanıyorlardı oysa o çoktan yenilmişti.

Gözyaşları yağmurla birleşip adeta göl oluşturmuşlardı.

Saçlarında sanki bir ayrılık ezgisi dolaşıyordu.

   Kimdi?

   Neden böyleydi?

   Neler yaşamıştı hayatın ve gerçeğin soğukluğunda...

   Sevginin güzelliğini çoktan unutmuştu. Çok denemişti ondan

sonra ama olmamıştı. Yapamamıştı.

   Kimdi onu bu kadar yaralayan?

  Yakalanamayan bir yüz mü yoksa bir ses mi?

   Ondan gelecek tek bir haber bile yeterdi yaşamasına.

Zaten bunun için yaşamıyor muydu?

   Tek bir ses her şeyi yapmasına yeterdi.

   Gel dese gelir, öl dese ölürdü.

   Yağmur bir anda dinince, ilişkilerinde bir anda böyle nedensiz

ansızın bitivermesini hatırladı.

   Hayatında ilk defa mı seviyordu? Yok ikinci kez. İlkinde aşık olmuştu

ama ikinci de tutulmuştu. Değişik bir sevgiydi onunki.

Hem seviyor hem de nefret edebiliyordu. Yüreğinde iki zıt duyguyu

 aynı insan için besleyebiliyordu. Özlemi giderek artıyordu tıpkı denizin

duvara hırçınca çarpması gibi özlemleri de kendisine çarparak büyüyordu.

Buna bir türlü engel olamıyordu. Delicesine seviyor,

delicesine özlüyor, delicesine kıskanıyor ve delicesine kin duyuyordu.

Bitmeyen, yoğun duygulardı onun için. Aylardır tek başına sürdürüyordu içinde

 bu sevdayı. Aslında o bir ölüyü özlüyor ve seviyordu.

 Ölüden hiç bir farkı olmayan bir erkeğe böyle delicesine bağlanabiliyordu.

Ölü biriydi çünkü onun ne sesini duyabiliyordu, ne kendisini görebiliyordu

ve her şeyden önemlisi bir kalbi yoktu.

   Kısa bir süre içinde onu etkilemeyi başarmıştı. Önceleri fark etmemişti

onu bu kadar çok sevdiğini. Güçlü sanıyordu kendini ama her

görüşmelerinde yanan bir mum gibi eriyordu yavaş yavaş. Sonuna kadar

 yanacağını düşünürken bir rüzgarla söne vermişti mum.

Çoktan sönmüştü de nedense dumanı hala daha sürüyordu. Ona yenilmişti

ve ona karşı çok zayıftı. Karanlık çoktan çökmüştü ama o hala daha

aynı yerdeydi. Bu akşam dolunay vardı gökyüzünde ve yıldızlar

her zamankinden daha parlaktı.

Oysa o bu güzellikleri göremeyecek

 kadar yastaydı. Bazen boş verse de bu sevgiyi, özlem nöbetleri

dinmek bilmiyordu. Birden haykırmaya  başladı :

   "NEDEEEENNN?"

   Durmak bilmiyordu defalarca haykırdı en sonunda yoruldu ve yere

çöküp ağlamaya başladı. Hıçkıra hıçkıra, gözyaşlarına engel olamıyordu.

Birden sıcak bir el dokundu omzuna. O sandı birden ve aniden döndü

ama o değildi.

   "Lütfen artık içeri girin" dedi.

   Ayağa kalktı ve yavaş yavaş yürümeye başladılar içeriye doğru.

   Geride sadece deniz köpüklü, kollarını iki yana açmış,

gel bana dercesine

bir erkek resmi kaldı deliler hastanesinin o yalnızlık bahçesinde...